در مسیر نگاهت قدم بر می دارم

 و به ساحل آبی چشمانت می رسم...

   آنجا که به تلاقی امواج دیدگانت دریازده ی نگاهت می شوم،

                        مست می شوم ، از خود بی خود می شوم...

                                           تو می شوم و در تو ما می شوم.

عظمتت را دریافتم

و هیچ داستانی قشنگ تر از داستان های کودکی ام نیست ،

که با لحن خوش آهنگ تو عجین بود.

احساست را دریافتم،

 و کدامین اشک بیانگر عظمت احساس توست؟

و کدامین عقل برای اوج احساس تداعی دیگری جز تو  دارد؟

عشق را دیدم،

و کدامین نگاه ، عاشقانه ترین رنگ را به چشمانم بخشید جز نگاه تو؟

که عشق را در بوسه های مملو از نگاه عاشقانه ات بر گریه های شبانه ام دیدم.

در گذر زمان ، در گذز فاصله های زندگی،

آرامش را فهمیدم،

که دستان تو آرامش را معنی می کرد،

و کدامین واژه در خطوط دفتر هستی به عمق دستان تو آرامش را بیان می گنند؟

که من آرامش را در خطوط بهم پیوسته ی دستانت یافتم.

و من چه ظالمانه دیدار دنیای پست را به رنج تو ترجیح دادم،

و چه بی رحم بودم که تو رنج می کشیدی و من زندگی می یافتم.

و اینک...

من تو را حس مس کنم،

پاره ای از وجودمی ،

یا پاره ای از وجودتم...

فرقی ندارد ، من در هر حال بی تو هیچ می مانم.

من عظمتت را یافتم ،

وقتی خدا در عظمت فرشته ای چون تو  لب گشود...

فدای تمام عظمتت ...ای مادرم!